 |
|
|
|
|
This site is powered by DHE.
Copyright © 2009: Freek Bosveld. Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Copyright © 2009: Freek Bosveld. Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
|
|
|
De familie Lanfermeijer en Genealogie.
Door H.G. Lanfermeijer.
Mijn vader die wel een beetje trots was op zijn naam had daarover een mooi verhaal, leuk om te horen maar echt niet waar, dat is uit mijn onderzoek wel gebleken. Eigenlijk jammer dat hij nooit iets van mijn onderzoek gezien heeft want hij is in 1963 op 57 jarige leeftijd overleden, hij zou er wel van genoten hebben. Hij vertelde ons, meer bedoeld als een grap, dat de naam Lanfermeijer ontstaan was uit het feit dat een voorvader van ons Meier was geweest bij de Graaf Lanfer en dat wij dus mogelijk nog van adel waren. En mede door dit verhaaltje ben ik gaan zoeken hoe het nu eigenlijk allemaal was gegaan met onze naam en voorouders en alles wat daar verband mee hield.
Mijn vrouw Annie was geabonneerd op een damesblad waarvan ik de naam vergeten ben maar dat is niet zo belangrijk, dat kreeg ik toevallig in mijn handen en keek er even in. In dit blad stond een artikel betreffende het uitzoeken van een familie - stamboom en hoe leuk en interessant het was om daar mee te starten maar vooral ook daarmee door te gaan. Het artikel was ook bedoeld om te wijzen op het hoe en waarmee te beginnen om niet te verdwalen in de vele gegevens die in de archieven beschikbaar zijn en aangeraden werd om in het bezit te komen van het boekje, uitgegeven door het Centraal Bureau voor Genealogie genaamd "Op zoek naar onze voorouders" door H. L. Kruimel. Dit boekje gaf goed inzicht in alle wetenswaardigheden betreffende het stamboomonderzoek Het gaf ook aan hoe te starten b.v. door alle nog levende familie te vragen om gegevens.
In mijn geval waren in mijn tak alle Lanfermeijers overleden op twee nichten na, waarvan ik toch nog wel iets te horen en gekregen heb b.v. foto's van mijn grootouders en militaire papieren van mijn grootvader Herman met alle verhalen daarbij. Dus ben ik zelf maar gestart met het opsporen en zoeken naar alles van de familie Lanfermeijer.
Omdat bijvoorbeeld de geboorteakte van mijn moeder geb.21 Oct.1909 in Haarlem v.w. de privacy nog niet openbaar was heb ik die dus schriftelijk aangevraagd wat meer kost als dat je het zelf opzoekt. Dat privacy houdt in dat de akten van geboorte openbaar zijn van 1811 tot 1902, de akten van huwelijk van 1811 tot 1912 en de akten van overlijden van 1811 tot 1942, hoewel het bij sommige archieven alweer tien jaar verder gaat. De huwelijks bijlagen, c.q. aangiften en afkondigingen gaan ook tot 1912 , daar zijn vele gegevens betreffende de familie in te vinden zoals alles over de ouders van beide zijden, militaire dienst en alle mogelijke bijzonderheden b.v. een voorkind of eerder huwelijk.
Deze gegevens kopiëren is leuk om te doen en te hebben, dan kun je ze thuis nalezen en je hebt ook meteen de handtekeningen van je voorouders, tenzij die niet konden schrijven.
Frans Lanfermeijer
Een zekere Frans Lanfermeijer woonde zonder dat ik dat wist, niet ver van ons vandaan, een paar honderd meter om de hoek op de Zomerkade. Hier in Haarlem vieren wij het z.g. Sint Maarten feest op 11 november dan gaan de kinderen s' avonds met lampions of alles wat daar op lijkt langs de deuren, zingen een liedje en hopen dan snoep, koekjes of fruit te krijgen. Zo ging dus ook onze Brigitte op stap met een lampion en een plastic zak om met andere kinderen mee te lopen en het een en ander op te halen. Maar omdat het meestal dan al donker is loopt menige vader of moeder mee, gezellig wel. Ook ik liep mee en kwam bij het huis waar de mij onbekende Frans woonde, de deur ging open en de liederen klonken vrolijk, daar luisterde ook de man zelf naar en keek mij aan en vroeg mij: ben jij Herman Lanfermeijer? Mijn antwoord was klaar, ja dat ben ik, de enige echte !!! Hoe is het nu was zijn volgende vraag: ik werk bij de spoorwerkplaats en daar is een collega van mij, Piet van Meurs en die is met een Lanfermeijer getrouwd die zou familie zijn van jou?
De volgende avond heb ik met behulp van de stamboom uitgelegd hoe de samenhang was en dat wij net als alle andere Lanfermeijers in Nederland een grote familie zijn, de genoemde vrouw was een echte nicht van mij, Corrie van Ome Jan, broer van mijn Vader. Een vraag had hij nog : toen ik vroeger met mijn vader over de Schoterweg liep was daar een huis met ook de naam Lanfermeijer op de deur, wie was dat dan ? Ik antwoordde: dat waren mijn Opa en Opoe, zoals wij ze noemden, Opa was Hoofdconducteur bij de Ned. Spoorwegen geweest, dat raadsel was dus ook opgelost.
Nog even een grapje, toen ik wat ik reeds verteld heb de Lanvermeier boerderij gevonden had vertelde ik dat met een knipoog naar Frans, zijn twee dochters, leuke meiden, luisterden mee. Omdat ik de eerste was die kon bewijzen dat ik familie was van de vroegere bewoners, kon ik aanspraak maken op de boerderij, alleen de papieren moesten nog geregeld worden. De dametjes waren enthousiast en ik maakte dus de afspraak, dat als zij mij zouden helpen met opknappen, zij dan ook een beetje recht hadden op het bezit en daar vakantie zouden kunnen houden en plezier maken..later heb ik mijn leugentje weer recht gepraat, er was niets van mij bij, geen steen!
Computers
Toch blijf ik nog even bij Frans en zijn vrouw Ans Vegter want er is nog een verhaal over. Op een avond kwam hij bij ons met het volgende nieuws Zij woonden in een huis van de "Woningbouw Vereniging Elan" en hadden optrekkend vocht in muren, waarover zij een klacht hadden ingediend. Het gevolg was dat er een bedrijf kwam, die zulke klachten behandelt, daar metingen ging verrichten met alles wat daarmee in verband staat, dus ook noteren van namen en adressen enz. Toen de naam Lanfermeijer ter sprake kwam, vroeg de man direct: heeft U mogelijk familie in Mijnsheerenland, want ik ben kort geleden bij hun geweest ook v.w. vochtsporen. Frans en Ans wisten niets van de genoemde familie, maar toen zij te horen kregen dat het een mooi huis was, kwamen zij direct naar mij toe om te weten te komen of ik wist wie dat waren. Snel had ik het adres gevonden en heb een brief geschreven en een afwachtende houding aan genomen, maar bericht terug kwam er niet. Na geruime tijd heb ik per telefoon contact gemaakt en kreeg te horen dat v.w. de drukte het er niet van was gekomen mijn brief te beantwoorden wat echter wel de bedoeling was geweest.
De gevonden Heer Herman. M. Lanfermeijer heeft een grote damesmode zaak,"de Faam" in Rotterdam maar kon betreffende de stamboom weinig voor mij doen, maar had er wel belangstelling voor. Van hem kreeg ik wel het adres van zijn broer Wim in Son bij Eindhoven. Wim M. Lanfermeijer was computer deskundige bij I.B.M. geweest en die zou meer weten over de stamboom en meer voor mij kunnen doen, ik moest dus maar contact opnemen met hem, wat ik dan ook gedaan heb, waar ik veel plezier van heb gehad. Omdat hij ook in onze stamboom geïnteresseerd was kwam hij, voordat hij een lezing ging geven over het gebruik van de computer bij stamboomonderzoek even bij mij op bezoek. Op een, voor mij bruikbare manier had ik de stamboom opgebouwd op velletjes maat A4 met stickertjes en lijntjes, een groot stuk werk, de huiskamervloer lag vol. Hij vond het wel goed gedaan maar dit zou ter zijner tijd niet handig zijn, hier moest dus een computer het werk wel gaan overnemen, begrijpelijk want uitwisselen van gegevens was moeilijk en ook veranderingen in mijn systeem gaf veel knip en plakwerk. Dus of ik maar even wilde wachten er zou iets voor mij geregeld worden, en zo ging het ook. Na een tijdje werd ik gebeld, of wij maar naar Son wilden komen met een lege auto. En ja hoor daar stond een computer compleet, zelfs een Genealogisch Programma was erin met de gehele familie stamboom erin, ik was er stil van, dit ging mijn verwachtingen te boven, prachtig ! De tekst en uitleg kreeg ik ter plaatse het zou me best lukken werd mij verzekerd, maar ik vond het wel een helse machine, echter na een tijdje wat was het prachtig zo'n computer. Van het systeem wat ik gebruikte ben ik afgestapt en doe nu alles met de computer, veel gemakkelijker, vooral met dat PRO-GEN programma wat ik nu op aanraden van Wim gebruik. Mijn Archief heeft inmiddels een flinke omvang gekregen omdat ik alles kopieer en verzamel wat ook maar iets met Lanfermeijer te maken heeft en dat wordt steeds meer...
Binnenschipper
Zo was ik eens bezig met de zolder waar de jongens op sliepen op te knappen en te behangen. Frank was aan het studeren en een boek aan het lezen over geologie en kwam daarin een afbeelding tegen van een sleepboot met daarop een vissende man, op de boot stond "P. Lanfermeijer Amsterdam" In het telefoonboek van Amsterdam vond ik een P. Lanfermeijer wonende op de Oude Waal No 28. Aan hem heb ik een brief geschreven waarop ik geen antwoord kreeg, dus heb ik er een telefoontje aan gewaagd waarop ik een mooi antwoord kreeg :" ik dacht dat je dood was ". dat heb ik gehoord toen ik met mijn boot, mijn hobby, op de Vinkenveense plassen lag. Daar sprak men over een Lanfermeijer uit Haarlem, werkend bij de P.T.T. die overleden was. Dat wist ik, het was Jan Frederik, een echte neef van de reeds genoemde Frans Lanfermeijer wonend vlak bij ons.
Nadat ik aan Mr. P. Lanfermeijer had verteld dat ik bij het P.E.N. werkte dus niet bij de P.T.T. en nog springlevend was, heb ik hem bezocht en al mijn papieren meegenomen om aan hem te laten zien.
s' Avonds laat ging ik daar weg, hij had mooie verhalen te vertellen, hij was binnenschipper geweest en had veel meegemaakt tijdens zijn werk op het water bij slecht en mooi weer. Van mijn verzameling heeft hij niet veel gezien, maar naderhand heb ik veel informatie van hem gekregen waar ik veel van kon gebruiken. Er lag eens een grote drijvende hijskraan hier in Haarlem in het Spaarne, ook met de naam P. Lanfermeijer erop, dat was de naam van de kapitein werkzaam bij Goedkoop een bekende Bergingmaatschappij, maar op dat moment was er niemand aanwezig. Dat bleek zijn zoon te zijn, ook varend die heb ik echter nooit gesproken, komt misschien nog.
Op de fiets…
Het is soms wel leuk om op te merken hoe men soms aan informatie komt bruikbaar voor de stamboom. Onze zoon Frank die aan de Rijks Universiteit van Groningen verbonden is, kreeg van een collega een knipsel uit het blad van de Fietsersbond "Utrecht" met daarop een foto van een man en een vrouw met een fiets en een aanhangkarretje waarin een kind zat. De bijgevoegde aantekening luidde: Frank: De meneer heette dus v.d. Meulen, de dame heette Lanfermeijer, maar via de afzender kan een genealogisch geïnteresseerd familielid mogelijk verder komen. Succes ermee! De inzender van de foto was ene Nynke Groendijk in Wageningen, die had ik snel gevonden en maakte per telefoon kennis met haar, we konden veel informatie uitwisselen b.v. originele foto's en documenten.
De dame op de oude foto, uit ongeveer 1918, was Sophia Lanfermeijer, tante van Wim Lanfermeijer, hij die mij computerwijs heeft gemaakt. Tussen de ontvangen documenten van de Militaire dienst en Amsterdamse paardentram was ook nog een foto van grootvader Herman van Wim, dus heb ik alles gekopieerd en naar Wim op gestuurd, ik had tenslotte een computer van hem gekregen. Met de documenten van de tram kon ik ook nog iets doen, ik heb contact opgenomen met het Gemeentevervoerbedrijf in Amsterdam en ik mocht in de kluizen komen zoeken. Laten ze nu nog het " Overzicht van loon en arbeidsduur" van Siebe van der Meulen hebben, de man van Sophia Lanfermeijer, kosteloos kreeg ik de kopieën mee, heel aardig! Deze aanwinst heb ik dus ook nog naar Nynke in Wageningen gestuurd voor haar archief.
Zo ben ik maar steeds bezig met zoeken en verzamelen het is een tik maar niet gevaarlijk en het houd je leuk bezig.
De Evangelisch Lutherse Kerk
Je bijt je dan ook wel eens vast op iets wat je nooit kon vinden, en dan probeer je van alles, zo bij voorbeeld het volgende: Misschien wat gek gezegd maar twee kinderen van Johann Herman welke dus uit Duitsland was gekomen, hun naam was Anna Maria, geb. op 25 Febr. 1820 en Matthijs geb. op 15 Mei 1826 beide in Amsterdam kon ik maar niet dood krijgen op papier. Zij kwamen ook niet voor op de naamlijsten van lidmaten die openbaar waren aangenomen in de Evangelisch Lutherse Kerk, dat gebeurde meestal omstreeks 20 jarige leeftijd. Zij zijn niet buiten de stad gaan wonen, niet geëmigreerd, niet naar de werkvoorziening gegaan in Veenhuizen, ook geen huwelijk van hun gevonden, alles geprobeerd. Totdat iemand mij vertelde dat Dhr. R. Voortman in het Waterland Archief in Purmerend alles wist over de Evangelisch Lutherse Kerk, daarom heb ik aan hem mijn vraag voorgelegd. Daar ben ik ook niet geslaagd want daar waren Anna Maria en Matthijs ook niet te vinden, toch kreeg ik een idee aangereikt dat namelijk de naam Lanfermeijer in vele verkeerde vormen geschreven kan worden dus moest ik gaan proberen uit te zoeken of er een fout was gemaakt. Na lang zoeken kwam ik beide tegen in 1841 overleden aan longtering, dus tuberculose.
Anna Maria had als achternaam Lauvermeijer en Matthijs was een Laufermeijer, dat was dus even zoeken, v.w. de mogelijke fouten. Beide zijn ze overleden in het Binnengasthuis te Amsterdam drie weken na elkaar. In het ziekenboek is te zien hoeveel mensen in die tijd aan dezelfde ziekte overleden zijn. Anna Maria was werkzaam in de huishouding als dienstbode in een huis op de Kleerenveer nummer 121. Dit adres bestaat niet meer, het is nu Singel 235, ook dit heb ik met veel moeite gevonden omdat niemand iets wist over dat adres, daarvoor heb ik oude kaarten van Amsterdam bestudeerd, maar de aanhouder wint. Met behulp van een loep heb ik het gevonden, van de helpende archivaris mocht ik niet eerder naar huis voordat ik het gevonden had.
Melle
Zo was het was mij bekend dat er in Melle in Duitsland een Machinefabriek van LANVERMEIER stond. Deze fabriek heeft niets met onze stamboom te maken maar toch zag ik kans om daar een bezoek te brengen, we werden zeer goed ontvangen, zelfs een nieuwe grote afgraafmachine, een z.g. Jacobsladder werd voor ons in werking gesteld. Deze machines worden gebruikt in de mijnbouw en als er b.v. bergen afgegraven moeten worden, een staat er bij de hoogovens in IJmuiden. Ons bezoek werd afgesloten met een diner en ik kon mijn foto "New Melle" die ik in Amerika gemaakt daar achter laten, die vonden zij heel mooi, juist omdat er het verhaal bij was over de vroegere emigranten uit Melle daarheen.
Met mijn broers zijn wij ook naar de Machine Fabriek van Lanvermeyer in Melle geweest en naar de plaats Bakum waar de eerste machines vervaardigd werden in de stal van de boerderij. Boven de ingang stond nog Lanvermeyer te lezen en werd in ere gehouden door de huidige bewoner waarbij wij een leuke ontvangst beleefden en veel te zien kregen. In een ander huis van een der vroegere directeuren kreeg ik nog een paar oude orkonden betreffende gefabriceerde machines welke gebruikt konden worden in de landbouw. In dat huis was een mooie gevelsteen geplaatst betreffende Lanfermeyer die heb ik gefotografeerd met behulp van een ladder v.w. de hoogte. Maar deze Lanvermeyers hebben niets met onze stamboom te maken, alle Jansens zijn ook geen familie van elkaar, we hebben wel in die richting gezocht maar geen verbinding gevonden
Van Mierlo?
Op 3 April 1991 kreeg ik een signaal dat ene Herman Lanfermeijer geb 13 Aug. 1955, op het circuit van Zandvoort een goede race gemaakt had in de Squadra Bianca Cup als No 2 met zijn auto, daarmede is mijn zoeken naar hem begonnen en vond uit dat hij in Amsterdam woonde, dus heb ik hem een felicitatiekaart gezonden naar zijn adres. Dat was dus alles wat ik wist van hem en dat hij art director was, totdat in het blad Weekend en Story het nieuws werd beschreven dat Herman met Marieke de dochter van politicus Hans van Mierlo was getrouwd, deze bladen zijn in mijn archief te vinden, deze kreeg ik door veel van mijn bekenden aangereikt, zelf heb op 17 Febr. 2006 een foto van hem genomen vanaf de televisie waar hij op verscheen tijdens een programma, genoemd "shownieuws".
Door H.G. Lanfermeijer.
Mijn vader die wel een beetje trots was op zijn naam had daarover een mooi verhaal, leuk om te horen maar echt niet waar, dat is uit mijn onderzoek wel gebleken. Eigenlijk jammer dat hij nooit iets van mijn onderzoek gezien heeft want hij is in 1963 op 57 jarige leeftijd overleden, hij zou er wel van genoten hebben. Hij vertelde ons, meer bedoeld als een grap, dat de naam Lanfermeijer ontstaan was uit het feit dat een voorvader van ons Meier was geweest bij de Graaf Lanfer en dat wij dus mogelijk nog van adel waren. En mede door dit verhaaltje ben ik gaan zoeken hoe het nu eigenlijk allemaal was gegaan met onze naam en voorouders en alles wat daar verband mee hield.
Mijn vrouw Annie was geabonneerd op een damesblad waarvan ik de naam vergeten ben maar dat is niet zo belangrijk, dat kreeg ik toevallig in mijn handen en keek er even in. In dit blad stond een artikel betreffende het uitzoeken van een familie - stamboom en hoe leuk en interessant het was om daar mee te starten maar vooral ook daarmee door te gaan. Het artikel was ook bedoeld om te wijzen op het hoe en waarmee te beginnen om niet te verdwalen in de vele gegevens die in de archieven beschikbaar zijn en aangeraden werd om in het bezit te komen van het boekje, uitgegeven door het Centraal Bureau voor Genealogie genaamd "Op zoek naar onze voorouders" door H. L. Kruimel. Dit boekje gaf goed inzicht in alle wetenswaardigheden betreffende het stamboomonderzoek Het gaf ook aan hoe te starten b.v. door alle nog levende familie te vragen om gegevens.
In mijn geval waren in mijn tak alle Lanfermeijers overleden op twee nichten na, waarvan ik toch nog wel iets te horen en gekregen heb b.v. foto's van mijn grootouders en militaire papieren van mijn grootvader Herman met alle verhalen daarbij. Dus ben ik zelf maar gestart met het opsporen en zoeken naar alles van de familie Lanfermeijer.
Omdat bijvoorbeeld de geboorteakte van mijn moeder geb.21 Oct.1909 in Haarlem v.w. de privacy nog niet openbaar was heb ik die dus schriftelijk aangevraagd wat meer kost als dat je het zelf opzoekt. Dat privacy houdt in dat de akten van geboorte openbaar zijn van 1811 tot 1902, de akten van huwelijk van 1811 tot 1912 en de akten van overlijden van 1811 tot 1942, hoewel het bij sommige archieven alweer tien jaar verder gaat. De huwelijks bijlagen, c.q. aangiften en afkondigingen gaan ook tot 1912 , daar zijn vele gegevens betreffende de familie in te vinden zoals alles over de ouders van beide zijden, militaire dienst en alle mogelijke bijzonderheden b.v. een voorkind of eerder huwelijk.
Deze gegevens kopiëren is leuk om te doen en te hebben, dan kun je ze thuis nalezen en je hebt ook meteen de handtekeningen van je voorouders, tenzij die niet konden schrijven.
Frans Lanfermeijer
Een zekere Frans Lanfermeijer woonde zonder dat ik dat wist, niet ver van ons vandaan, een paar honderd meter om de hoek op de Zomerkade. Hier in Haarlem vieren wij het z.g. Sint Maarten feest op 11 november dan gaan de kinderen s' avonds met lampions of alles wat daar op lijkt langs de deuren, zingen een liedje en hopen dan snoep, koekjes of fruit te krijgen. Zo ging dus ook onze Brigitte op stap met een lampion en een plastic zak om met andere kinderen mee te lopen en het een en ander op te halen. Maar omdat het meestal dan al donker is loopt menige vader of moeder mee, gezellig wel. Ook ik liep mee en kwam bij het huis waar de mij onbekende Frans woonde, de deur ging open en de liederen klonken vrolijk, daar luisterde ook de man zelf naar en keek mij aan en vroeg mij: ben jij Herman Lanfermeijer? Mijn antwoord was klaar, ja dat ben ik, de enige echte !!! Hoe is het nu was zijn volgende vraag: ik werk bij de spoorwerkplaats en daar is een collega van mij, Piet van Meurs en die is met een Lanfermeijer getrouwd die zou familie zijn van jou?
De volgende avond heb ik met behulp van de stamboom uitgelegd hoe de samenhang was en dat wij net als alle andere Lanfermeijers in Nederland een grote familie zijn, de genoemde vrouw was een echte nicht van mij, Corrie van Ome Jan, broer van mijn Vader. Een vraag had hij nog : toen ik vroeger met mijn vader over de Schoterweg liep was daar een huis met ook de naam Lanfermeijer op de deur, wie was dat dan ? Ik antwoordde: dat waren mijn Opa en Opoe, zoals wij ze noemden, Opa was Hoofdconducteur bij de Ned. Spoorwegen geweest, dat raadsel was dus ook opgelost.
Nog even een grapje, toen ik wat ik reeds verteld heb de Lanvermeier boerderij gevonden had vertelde ik dat met een knipoog naar Frans, zijn twee dochters, leuke meiden, luisterden mee. Omdat ik de eerste was die kon bewijzen dat ik familie was van de vroegere bewoners, kon ik aanspraak maken op de boerderij, alleen de papieren moesten nog geregeld worden. De dametjes waren enthousiast en ik maakte dus de afspraak, dat als zij mij zouden helpen met opknappen, zij dan ook een beetje recht hadden op het bezit en daar vakantie zouden kunnen houden en plezier maken..later heb ik mijn leugentje weer recht gepraat, er was niets van mij bij, geen steen!
Computers
Toch blijf ik nog even bij Frans en zijn vrouw Ans Vegter want er is nog een verhaal over. Op een avond kwam hij bij ons met het volgende nieuws Zij woonden in een huis van de "Woningbouw Vereniging Elan" en hadden optrekkend vocht in muren, waarover zij een klacht hadden ingediend. Het gevolg was dat er een bedrijf kwam, die zulke klachten behandelt, daar metingen ging verrichten met alles wat daarmee in verband staat, dus ook noteren van namen en adressen enz. Toen de naam Lanfermeijer ter sprake kwam, vroeg de man direct: heeft U mogelijk familie in Mijnsheerenland, want ik ben kort geleden bij hun geweest ook v.w. vochtsporen. Frans en Ans wisten niets van de genoemde familie, maar toen zij te horen kregen dat het een mooi huis was, kwamen zij direct naar mij toe om te weten te komen of ik wist wie dat waren. Snel had ik het adres gevonden en heb een brief geschreven en een afwachtende houding aan genomen, maar bericht terug kwam er niet. Na geruime tijd heb ik per telefoon contact gemaakt en kreeg te horen dat v.w. de drukte het er niet van was gekomen mijn brief te beantwoorden wat echter wel de bedoeling was geweest.
De gevonden Heer Herman. M. Lanfermeijer heeft een grote damesmode zaak,"de Faam" in Rotterdam maar kon betreffende de stamboom weinig voor mij doen, maar had er wel belangstelling voor. Van hem kreeg ik wel het adres van zijn broer Wim in Son bij Eindhoven. Wim M. Lanfermeijer was computer deskundige bij I.B.M. geweest en die zou meer weten over de stamboom en meer voor mij kunnen doen, ik moest dus maar contact opnemen met hem, wat ik dan ook gedaan heb, waar ik veel plezier van heb gehad. Omdat hij ook in onze stamboom geïnteresseerd was kwam hij, voordat hij een lezing ging geven over het gebruik van de computer bij stamboomonderzoek even bij mij op bezoek. Op een, voor mij bruikbare manier had ik de stamboom opgebouwd op velletjes maat A4 met stickertjes en lijntjes, een groot stuk werk, de huiskamervloer lag vol. Hij vond het wel goed gedaan maar dit zou ter zijner tijd niet handig zijn, hier moest dus een computer het werk wel gaan overnemen, begrijpelijk want uitwisselen van gegevens was moeilijk en ook veranderingen in mijn systeem gaf veel knip en plakwerk. Dus of ik maar even wilde wachten er zou iets voor mij geregeld worden, en zo ging het ook. Na een tijdje werd ik gebeld, of wij maar naar Son wilden komen met een lege auto. En ja hoor daar stond een computer compleet, zelfs een Genealogisch Programma was erin met de gehele familie stamboom erin, ik was er stil van, dit ging mijn verwachtingen te boven, prachtig ! De tekst en uitleg kreeg ik ter plaatse het zou me best lukken werd mij verzekerd, maar ik vond het wel een helse machine, echter na een tijdje wat was het prachtig zo'n computer. Van het systeem wat ik gebruikte ben ik afgestapt en doe nu alles met de computer, veel gemakkelijker, vooral met dat PRO-GEN programma wat ik nu op aanraden van Wim gebruik. Mijn Archief heeft inmiddels een flinke omvang gekregen omdat ik alles kopieer en verzamel wat ook maar iets met Lanfermeijer te maken heeft en dat wordt steeds meer...
Binnenschipper
Zo was ik eens bezig met de zolder waar de jongens op sliepen op te knappen en te behangen. Frank was aan het studeren en een boek aan het lezen over geologie en kwam daarin een afbeelding tegen van een sleepboot met daarop een vissende man, op de boot stond "P. Lanfermeijer Amsterdam" In het telefoonboek van Amsterdam vond ik een P. Lanfermeijer wonende op de Oude Waal No 28. Aan hem heb ik een brief geschreven waarop ik geen antwoord kreeg, dus heb ik er een telefoontje aan gewaagd waarop ik een mooi antwoord kreeg :" ik dacht dat je dood was ". dat heb ik gehoord toen ik met mijn boot, mijn hobby, op de Vinkenveense plassen lag. Daar sprak men over een Lanfermeijer uit Haarlem, werkend bij de P.T.T. die overleden was. Dat wist ik, het was Jan Frederik, een echte neef van de reeds genoemde Frans Lanfermeijer wonend vlak bij ons.
Nadat ik aan Mr. P. Lanfermeijer had verteld dat ik bij het P.E.N. werkte dus niet bij de P.T.T. en nog springlevend was, heb ik hem bezocht en al mijn papieren meegenomen om aan hem te laten zien.
s' Avonds laat ging ik daar weg, hij had mooie verhalen te vertellen, hij was binnenschipper geweest en had veel meegemaakt tijdens zijn werk op het water bij slecht en mooi weer. Van mijn verzameling heeft hij niet veel gezien, maar naderhand heb ik veel informatie van hem gekregen waar ik veel van kon gebruiken. Er lag eens een grote drijvende hijskraan hier in Haarlem in het Spaarne, ook met de naam P. Lanfermeijer erop, dat was de naam van de kapitein werkzaam bij Goedkoop een bekende Bergingmaatschappij, maar op dat moment was er niemand aanwezig. Dat bleek zijn zoon te zijn, ook varend die heb ik echter nooit gesproken, komt misschien nog.
Op de fiets…
Het is soms wel leuk om op te merken hoe men soms aan informatie komt bruikbaar voor de stamboom. Onze zoon Frank die aan de Rijks Universiteit van Groningen verbonden is, kreeg van een collega een knipsel uit het blad van de Fietsersbond "Utrecht" met daarop een foto van een man en een vrouw met een fiets en een aanhangkarretje waarin een kind zat. De bijgevoegde aantekening luidde: Frank: De meneer heette dus v.d. Meulen, de dame heette Lanfermeijer, maar via de afzender kan een genealogisch geïnteresseerd familielid mogelijk verder komen. Succes ermee! De inzender van de foto was ene Nynke Groendijk in Wageningen, die had ik snel gevonden en maakte per telefoon kennis met haar, we konden veel informatie uitwisselen b.v. originele foto's en documenten.
De dame op de oude foto, uit ongeveer 1918, was Sophia Lanfermeijer, tante van Wim Lanfermeijer, hij die mij computerwijs heeft gemaakt. Tussen de ontvangen documenten van de Militaire dienst en Amsterdamse paardentram was ook nog een foto van grootvader Herman van Wim, dus heb ik alles gekopieerd en naar Wim op gestuurd, ik had tenslotte een computer van hem gekregen. Met de documenten van de tram kon ik ook nog iets doen, ik heb contact opgenomen met het Gemeentevervoerbedrijf in Amsterdam en ik mocht in de kluizen komen zoeken. Laten ze nu nog het " Overzicht van loon en arbeidsduur" van Siebe van der Meulen hebben, de man van Sophia Lanfermeijer, kosteloos kreeg ik de kopieën mee, heel aardig! Deze aanwinst heb ik dus ook nog naar Nynke in Wageningen gestuurd voor haar archief.
Zo ben ik maar steeds bezig met zoeken en verzamelen het is een tik maar niet gevaarlijk en het houd je leuk bezig.
De Evangelisch Lutherse Kerk
Je bijt je dan ook wel eens vast op iets wat je nooit kon vinden, en dan probeer je van alles, zo bij voorbeeld het volgende: Misschien wat gek gezegd maar twee kinderen van Johann Herman welke dus uit Duitsland was gekomen, hun naam was Anna Maria, geb. op 25 Febr. 1820 en Matthijs geb. op 15 Mei 1826 beide in Amsterdam kon ik maar niet dood krijgen op papier. Zij kwamen ook niet voor op de naamlijsten van lidmaten die openbaar waren aangenomen in de Evangelisch Lutherse Kerk, dat gebeurde meestal omstreeks 20 jarige leeftijd. Zij zijn niet buiten de stad gaan wonen, niet geëmigreerd, niet naar de werkvoorziening gegaan in Veenhuizen, ook geen huwelijk van hun gevonden, alles geprobeerd. Totdat iemand mij vertelde dat Dhr. R. Voortman in het Waterland Archief in Purmerend alles wist over de Evangelisch Lutherse Kerk, daarom heb ik aan hem mijn vraag voorgelegd. Daar ben ik ook niet geslaagd want daar waren Anna Maria en Matthijs ook niet te vinden, toch kreeg ik een idee aangereikt dat namelijk de naam Lanfermeijer in vele verkeerde vormen geschreven kan worden dus moest ik gaan proberen uit te zoeken of er een fout was gemaakt. Na lang zoeken kwam ik beide tegen in 1841 overleden aan longtering, dus tuberculose.
Anna Maria had als achternaam Lauvermeijer en Matthijs was een Laufermeijer, dat was dus even zoeken, v.w. de mogelijke fouten. Beide zijn ze overleden in het Binnengasthuis te Amsterdam drie weken na elkaar. In het ziekenboek is te zien hoeveel mensen in die tijd aan dezelfde ziekte overleden zijn. Anna Maria was werkzaam in de huishouding als dienstbode in een huis op de Kleerenveer nummer 121. Dit adres bestaat niet meer, het is nu Singel 235, ook dit heb ik met veel moeite gevonden omdat niemand iets wist over dat adres, daarvoor heb ik oude kaarten van Amsterdam bestudeerd, maar de aanhouder wint. Met behulp van een loep heb ik het gevonden, van de helpende archivaris mocht ik niet eerder naar huis voordat ik het gevonden had.
Melle
Zo was het was mij bekend dat er in Melle in Duitsland een Machinefabriek van LANVERMEIER stond. Deze fabriek heeft niets met onze stamboom te maken maar toch zag ik kans om daar een bezoek te brengen, we werden zeer goed ontvangen, zelfs een nieuwe grote afgraafmachine, een z.g. Jacobsladder werd voor ons in werking gesteld. Deze machines worden gebruikt in de mijnbouw en als er b.v. bergen afgegraven moeten worden, een staat er bij de hoogovens in IJmuiden. Ons bezoek werd afgesloten met een diner en ik kon mijn foto "New Melle" die ik in Amerika gemaakt daar achter laten, die vonden zij heel mooi, juist omdat er het verhaal bij was over de vroegere emigranten uit Melle daarheen.
Met mijn broers zijn wij ook naar de Machine Fabriek van Lanvermeyer in Melle geweest en naar de plaats Bakum waar de eerste machines vervaardigd werden in de stal van de boerderij. Boven de ingang stond nog Lanvermeyer te lezen en werd in ere gehouden door de huidige bewoner waarbij wij een leuke ontvangst beleefden en veel te zien kregen. In een ander huis van een der vroegere directeuren kreeg ik nog een paar oude orkonden betreffende gefabriceerde machines welke gebruikt konden worden in de landbouw. In dat huis was een mooie gevelsteen geplaatst betreffende Lanfermeyer die heb ik gefotografeerd met behulp van een ladder v.w. de hoogte. Maar deze Lanvermeyers hebben niets met onze stamboom te maken, alle Jansens zijn ook geen familie van elkaar, we hebben wel in die richting gezocht maar geen verbinding gevonden
Van Mierlo?
Op 3 April 1991 kreeg ik een signaal dat ene Herman Lanfermeijer geb 13 Aug. 1955, op het circuit van Zandvoort een goede race gemaakt had in de Squadra Bianca Cup als No 2 met zijn auto, daarmede is mijn zoeken naar hem begonnen en vond uit dat hij in Amsterdam woonde, dus heb ik hem een felicitatiekaart gezonden naar zijn adres. Dat was dus alles wat ik wist van hem en dat hij art director was, totdat in het blad Weekend en Story het nieuws werd beschreven dat Herman met Marieke de dochter van politicus Hans van Mierlo was getrouwd, deze bladen zijn in mijn archief te vinden, deze kreeg ik door veel van mijn bekenden aangereikt, zelf heb op 17 Febr. 2006 een foto van hem genomen vanaf de televisie waar hij op verscheen tijdens een programma, genoemd "shownieuws".
Lanfermeijer deel:
Een groot kunstenaar?
Altijd ben ik bezig gegevens te verzamelen zo ook over de volgende persoon, genaamd Willem Lanfermeijer geboren in Amsterdam op 28 Februari 1918, leraar in tekenen, gymnastiek en muziek en klasse leraar, voor velen een bekend figuur in Amsterdam. Door mijn neef Richard Lanfermeijer zoon van mijn broer Gerard kwam ik aan gegevens. Richard was op de HTS in Amsterdam en op die school kende de conciërge de leraar W. Lanfermeijer van welke hij ook een klassenfoto had, welke ik kreeg van hem. Deze Willem was een echte oom van Wim Lanfermeijer uit Son die mij op het computerpad heeft geholpen waar ik reeds over gesproken heb. Vele verhalen heb ik over Willem Lanfermijer gehoord en daarom ging ik verder zoeken.
Wim wist niet dat zijn oom getrouwd was geweest maar hij bleek reeds twee maal gescheiden. De laatste jaren had Willem een vriendin Maria Bernadina Edelkamp die helemaal idolaat van hem was, dat bleek bij het nu volgende bezoek. Mijn vrouw en ik de moed genomen om Mw. M.B. Edelkamp eens te bezoeken in De Genestetstraat nummer 12 nadat wij ons eerst per telefoon gemeld hadden. Na een lange tijd voor de deur wachten mochten wij binnen komen en gingen er vele sloten op de voordeur op slot en werden wij alleen in een nogal donkere en sombere kamer gelaten. Mijn vrouw Annie voelde zich niet erg op haar gemak, onze gastvrouw was mogelijk naar de keuken gegaan en bleef heel lang weg. Toen Mw. Edelkamp in de kamer terug kwam werden wij overgoten met verhalen die erop neer kwamen dat er geen beter persoon op deze wereld bestond als de Heer W. Lanfermeijer. Wij kregen al zijn door hem gecomponeerde muziekwerken te zien, waar ik als leek in muziek veel bewondering voor had en er zelfs wel iets van wilde hebben, maar de opbergladen gingen weer op slot, jammer want er was wel iets moois bij. Aan mij werd door Mv. Edelkamp gevraagd of ik met haar samen naar het Concertgebouw wilde gaan om te vragen of de bovengenoemde muziek gespeeld kon worden. Ik heb haar toen maar toegezegd dat ik nog wel eens terug zou komen voor dat verzoek. Wij zijn weer opgestapt en gaven een zucht van opluchting toen wij buiten stonden. Dit was een bezoek waar ik niet veel wijzer van geworden was en het ging uit mijn gedachten tot ik een brief ontving van Mw. M. B. Edelkamp.
Zeer geachte Heer Harm Lanfermeijer.
Uw bezoek was voor mij een aangrijpend gebeuren, immers gedurende de jaren 1932 tot 30 Dec. 1975 was ik getuige en daardoor medelevend, met ziel en denkvermogen van de componerende Heer W. Lanfermeijer. Toen hij stierf besefte ik, dat zijn meesterlijke composities niet verloren mochten gaan.
U vertelde dat een zijdelings familielid en naamgenoot van de Heer Lanfermeijer, een bezoek kwam afleggen en de boodschap van iemand kreeg, dat de Heer W.L., al begraven was. Een van de vele blamages, die wederrechterlijke woordvoeders, buitenstaanders durven vast stellen. Wijlen de Heer W. Lanfermeijer maakte deel uit van een verzekering in de P.C. Hoofdstraat, daar nam men de verzorging van het lichaam onmiddellijk over - Familie en nabije vrienden kregen bericht, op bezoek te komen. Gedurende zijn leven was Mijnheer lid van de Facultatieve lijkverbranding Ver. Vanuit de P.C. Hoofdstraat vertrok de stoet naar Driebergen. Daar werd de Crematie voltrokken. U houdt aantekeningen, die U officieel bekend maakt ter nagedachtenis van de grote kunstenaar.
Dat advertentietje dat zonder mijn toestemming in de krant is gezet vind ik geen eerbewijs, dat de grote waarde van de gestorvene doet bevestigen. U heeft respect en bewondering gevoeld voor een familielid, dat muziek maakte en ook nog mooi kon tekenen of schilderen en uit piëteit verzamelde U allerlei gegevens. Vanzelf sprekend is het voor mij geweldig dat U mij die verzameling wilt laren zien - Dat is voor mij een persoonlijke beleving. Maar ik ben er van overtuigd geraakt, dat de moedwillige poging, de muziek van W.L. na zijn dood te doen verdwijnen, volledig is geslaagd en niemand kan helpen of, brengt U nog dat 6e meesterlijke kwartet op het podium? Ik krijg de indruk,dat U en Uw lieve vrouw daar geen spijt van hebben.
Wim zelf heeft al zijn best gedaan om de waardevolle muziek aan ons over te brengen. Geen dag ging er voorbij, waarin hij niet gericht was, op het componeren, hij besefte ook dat zijn leven verantwoord moest zijn op het componeren. Toen hij op 19 jarige leeftijd in het bezit van de Acte voor Hoofd v.d. School 2 Acte Engels, 3 Acte Tekenen en de z.g. Huppelakte (spottend genoemd) bedoeld was, Gymnastiek, gelijkvloers zonder toestellen, kreeg hij meteen een vaste aanstelling. Hoe het mogelijk is begrijpt niemand, maar hij heeft tot zijn 62e verjaardag zonder ziekte verzuim zijn werk op bijzondere door inspectie bewonderde wijze ten uitvoer gebracht.
Mijn ondertekening aan U mag met reden omkleed zijn :
Mevr. M.B.W. Lanfermeijer Edelkamp
Met Hartelijke groeten voor U beide.
Van dit soort brieven heb ik er meerdere ontvangen maar omdat die brieven onsamenhangend zijn zal ik niet de moeite nemen om deze over te schrijven en de lezer het lezen te besparen. Omdat ik toch niet verder kwam met informatie sloot ik dit hoofdstuk maar af, toch jammer. Maar wie schetst mijn verwondering toen op een dag de telefoon rinkelde en er een persoon, zijn naam is mij ontschoten, mij vertelde dat hij een z.g. Alpha hulp was en gewerkt had bij wijlen Mevr. Edelkamp en ook haar erfgenaam was. Hierdoor was hij in het bezit gekomen van alles wat van de Heer W. Lanfermeijer was geweest. Omdat hij zelf ging verhuizen en minder ruimte kreeg wilde hij het een en ander wel kwijt. Hij had tussen de papieren ook enige correspondentie van mij gevonden en belde mij daarom op met de vraag of ik nog belangstelling had voor iets van dat alles, maar ik moest wel vlug komen anders gooide hij alles weg. Binnen een uur was ik bij hem en kreeg alles mee waar ik eerder zonder succes om gevraagd had bij Mevr. Edelkamp, een doos vol bruikbare informatie zoals legitimatiekaarten en bonkaarten voor levensmiddelen uit de oorlog.
Ook zijn composities waren erbij, heel mooi om te zien maar niet gemakkelijk te spelen. Mijn kleindochter Josien van mijn zoon Frank en Marijke was op muziekles voor cello, deze heeft de composities op school laten zien maar daar konden ze er ook niet veel mee, jammer. Ik ben er toch wel van overtuigd dat W. Lanfermeijer een kunstzinnig mens was, maar om met die stapel muziek naar het concertgebouw te gaan daar had ik niet zoveel zin in. Zo had ik weer een leuke aanwinst voor mijn archief, zomaar!
Een tragedie
Nu heb ik nog een verhaal waar ik zelf een beetje moeite mee heb om
dit te vertellen, maar het behoort nu eenmaal bij de dingen welke ik ben
tegen gekomen bij mijn onderzoek Mijn grootvader Herman geboren in
Amsterdam op 19 Augustus 1861 was in 1891 in militaire dienst als
vrijwilliger en diende in den Haag bij het Garde Regiment Grenadiers en Jagers. Mijn grootmoeder was als dienstbode ook werkzaam in den Haag sinds 2 Nov 1885 toen zij 18 jaar oud was en kwam uit Zutphen waar zij in 1867 was geboren. In den Haag leerden mijn grootouders elkaar kennen en trouwden in 1892 toen mijn grootvader reeds bij de Ned. Spoorwegen werkzaam was en gestationeerd in Rotterdam. Bij de bescheiden welke bij een huwelijksvoltrekking nodig waren vond ik ook een bewijs van overlijden van Jan Berend Ebbink, vader van mijn grootmoeder Christina Geertruida Ebbink.
De man was maar 43 jaar oud geworden en het benieuwde mij zeer waaraan hij overleden was. In het archief in Zutphen vond ik zijn overlijdensakte met daarop een verklaring van Siebrecht Cornelis Buijs, inspecteur van politie en Christiaan Winterink dat zij op 19 September 1879 om twaalf uur het lijk hadden gevonden van Jan Berend Ebbink oud 43 jaren, klompenmaker. Verder was er over het overlijden van Jan Berend niet veel bekend omdat door oorlogsgeweld veel van de archieven verloren waren gegaan, ook het proces verbaal was niet meer aanwezig Zo zat ik dus te denken welke mogelijkheden er nog waren om toch iets te weten te komen over dit gebeuren, mogelijk waren er bladen uit die tijd aanwezig b.v. de Zutphensche Courant. Inderdaad die stonden allemaal op microfiches en waren beschikbaar voor onderzoek, dus ben ik gaan zoeken in de kranten na 19 September 1879 en met succes. Zie het bericht uit de Zutphensche Courant d.d. 20 September 1879:
Heden morgen omstreeks elf uur heeft de klompenmaker E. uit de Hoven alhier, zich eerst een diepe wond in de keel toegebracht en daarop in het water gesprongen, waaruit weldra zijn lijk werd opgehaald. Hij laat eene vrouw en 5 kinderen na, waarvan de jongste pas 1 jaar oud is. Huiselijke omstandigheden zouden, naar men zegt, aanleiding tot zulk een wanhopige daad gegeven hebben.
Toen ik dit verhaal gelezen had werd ik toch wel een beetje stil en overdacht de toestand zoals die geweest zal moeten zijn waardoor iemand tot zo een daad kon komen. Daarom was mijn grootmoeder dus denkelijk zo snel mogelijk in betrekking gegaan bij een gegoede familie in den Haag. Van dit alles heeft naar mijn gedachte nooit iemand in onze familie iets geweten, wat wel heel begrijpelijk is.
Nooit klaar
In het begin heb ik geschreven dat Wim Lanfermeijer uit Son bij Eindhoven mij op het computerpad heeft gezet en ik daardoor ook het genealogisch programma PRO-GEN in gebruik heb wat ik een goed programma vind en heel gemakkelijk. De verbruikersgroep van dit programma heeft ter gelegenheid vanwege het 10 jarig bestaan een extra editie van PRO-GEN-eralia het blad voor en van de gebruikers uitgegeven. Hiervoor kon men een naamgenealogie inzenden als de oorsprong van de naam bekend was. Dit was bij de naam Lanfermeijer het geval en daardoor is mijn inzending geaccepteerd en mijn gehele stamboom, die 22 bladzijden beslaat in dat boek opgenomen. Het boek is mij aangeboden op de Landelijke Genealogische Zomermarkt in 2004 wat voor mij een grote eer is en een beloning voor het vele onderzoekwerk dat ik gedaan had.
Maar klaar ben ik nog niet met het uitzoeken want in de archieven van de justitie zijn ook nog enkele Lanfermeijers te vinden welke niet geheel volgens de wet geleefd hebben en daar de gevolgen van ondervonden hebben, daar ga ik nu mee beginnen.
Altijd ben ik bezig gegevens te verzamelen zo ook over de volgende persoon, genaamd Willem Lanfermeijer geboren in Amsterdam op 28 Februari 1918, leraar in tekenen, gymnastiek en muziek en klasse leraar, voor velen een bekend figuur in Amsterdam. Door mijn neef Richard Lanfermeijer zoon van mijn broer Gerard kwam ik aan gegevens. Richard was op de HTS in Amsterdam en op die school kende de conciërge de leraar W. Lanfermeijer van welke hij ook een klassenfoto had, welke ik kreeg van hem. Deze Willem was een echte oom van Wim Lanfermeijer uit Son die mij op het computerpad heeft geholpen waar ik reeds over gesproken heb. Vele verhalen heb ik over Willem Lanfermijer gehoord en daarom ging ik verder zoeken.
Wim wist niet dat zijn oom getrouwd was geweest maar hij bleek reeds twee maal gescheiden. De laatste jaren had Willem een vriendin Maria Bernadina Edelkamp die helemaal idolaat van hem was, dat bleek bij het nu volgende bezoek. Mijn vrouw en ik de moed genomen om Mw. M.B. Edelkamp eens te bezoeken in De Genestetstraat nummer 12 nadat wij ons eerst per telefoon gemeld hadden. Na een lange tijd voor de deur wachten mochten wij binnen komen en gingen er vele sloten op de voordeur op slot en werden wij alleen in een nogal donkere en sombere kamer gelaten. Mijn vrouw Annie voelde zich niet erg op haar gemak, onze gastvrouw was mogelijk naar de keuken gegaan en bleef heel lang weg. Toen Mw. Edelkamp in de kamer terug kwam werden wij overgoten met verhalen die erop neer kwamen dat er geen beter persoon op deze wereld bestond als de Heer W. Lanfermeijer. Wij kregen al zijn door hem gecomponeerde muziekwerken te zien, waar ik als leek in muziek veel bewondering voor had en er zelfs wel iets van wilde hebben, maar de opbergladen gingen weer op slot, jammer want er was wel iets moois bij. Aan mij werd door Mv. Edelkamp gevraagd of ik met haar samen naar het Concertgebouw wilde gaan om te vragen of de bovengenoemde muziek gespeeld kon worden. Ik heb haar toen maar toegezegd dat ik nog wel eens terug zou komen voor dat verzoek. Wij zijn weer opgestapt en gaven een zucht van opluchting toen wij buiten stonden. Dit was een bezoek waar ik niet veel wijzer van geworden was en het ging uit mijn gedachten tot ik een brief ontving van Mw. M. B. Edelkamp.
Zeer geachte Heer Harm Lanfermeijer.
Uw bezoek was voor mij een aangrijpend gebeuren, immers gedurende de jaren 1932 tot 30 Dec. 1975 was ik getuige en daardoor medelevend, met ziel en denkvermogen van de componerende Heer W. Lanfermeijer. Toen hij stierf besefte ik, dat zijn meesterlijke composities niet verloren mochten gaan.
U vertelde dat een zijdelings familielid en naamgenoot van de Heer Lanfermeijer, een bezoek kwam afleggen en de boodschap van iemand kreeg, dat de Heer W.L., al begraven was. Een van de vele blamages, die wederrechterlijke woordvoeders, buitenstaanders durven vast stellen. Wijlen de Heer W. Lanfermeijer maakte deel uit van een verzekering in de P.C. Hoofdstraat, daar nam men de verzorging van het lichaam onmiddellijk over - Familie en nabije vrienden kregen bericht, op bezoek te komen. Gedurende zijn leven was Mijnheer lid van de Facultatieve lijkverbranding Ver. Vanuit de P.C. Hoofdstraat vertrok de stoet naar Driebergen. Daar werd de Crematie voltrokken. U houdt aantekeningen, die U officieel bekend maakt ter nagedachtenis van de grote kunstenaar.
Dat advertentietje dat zonder mijn toestemming in de krant is gezet vind ik geen eerbewijs, dat de grote waarde van de gestorvene doet bevestigen. U heeft respect en bewondering gevoeld voor een familielid, dat muziek maakte en ook nog mooi kon tekenen of schilderen en uit piëteit verzamelde U allerlei gegevens. Vanzelf sprekend is het voor mij geweldig dat U mij die verzameling wilt laren zien - Dat is voor mij een persoonlijke beleving. Maar ik ben er van overtuigd geraakt, dat de moedwillige poging, de muziek van W.L. na zijn dood te doen verdwijnen, volledig is geslaagd en niemand kan helpen of, brengt U nog dat 6e meesterlijke kwartet op het podium? Ik krijg de indruk,dat U en Uw lieve vrouw daar geen spijt van hebben.
Wim zelf heeft al zijn best gedaan om de waardevolle muziek aan ons over te brengen. Geen dag ging er voorbij, waarin hij niet gericht was, op het componeren, hij besefte ook dat zijn leven verantwoord moest zijn op het componeren. Toen hij op 19 jarige leeftijd in het bezit van de Acte voor Hoofd v.d. School 2 Acte Engels, 3 Acte Tekenen en de z.g. Huppelakte (spottend genoemd) bedoeld was, Gymnastiek, gelijkvloers zonder toestellen, kreeg hij meteen een vaste aanstelling. Hoe het mogelijk is begrijpt niemand, maar hij heeft tot zijn 62e verjaardag zonder ziekte verzuim zijn werk op bijzondere door inspectie bewonderde wijze ten uitvoer gebracht.
Mijn ondertekening aan U mag met reden omkleed zijn :
Mevr. M.B.W. Lanfermeijer Edelkamp
Met Hartelijke groeten voor U beide.
Van dit soort brieven heb ik er meerdere ontvangen maar omdat die brieven onsamenhangend zijn zal ik niet de moeite nemen om deze over te schrijven en de lezer het lezen te besparen. Omdat ik toch niet verder kwam met informatie sloot ik dit hoofdstuk maar af, toch jammer. Maar wie schetst mijn verwondering toen op een dag de telefoon rinkelde en er een persoon, zijn naam is mij ontschoten, mij vertelde dat hij een z.g. Alpha hulp was en gewerkt had bij wijlen Mevr. Edelkamp en ook haar erfgenaam was. Hierdoor was hij in het bezit gekomen van alles wat van de Heer W. Lanfermeijer was geweest. Omdat hij zelf ging verhuizen en minder ruimte kreeg wilde hij het een en ander wel kwijt. Hij had tussen de papieren ook enige correspondentie van mij gevonden en belde mij daarom op met de vraag of ik nog belangstelling had voor iets van dat alles, maar ik moest wel vlug komen anders gooide hij alles weg. Binnen een uur was ik bij hem en kreeg alles mee waar ik eerder zonder succes om gevraagd had bij Mevr. Edelkamp, een doos vol bruikbare informatie zoals legitimatiekaarten en bonkaarten voor levensmiddelen uit de oorlog.
Ook zijn composities waren erbij, heel mooi om te zien maar niet gemakkelijk te spelen. Mijn kleindochter Josien van mijn zoon Frank en Marijke was op muziekles voor cello, deze heeft de composities op school laten zien maar daar konden ze er ook niet veel mee, jammer. Ik ben er toch wel van overtuigd dat W. Lanfermeijer een kunstzinnig mens was, maar om met die stapel muziek naar het concertgebouw te gaan daar had ik niet zoveel zin in. Zo had ik weer een leuke aanwinst voor mijn archief, zomaar!
Een tragedie
Nu heb ik nog een verhaal waar ik zelf een beetje moeite mee heb om
dit te vertellen, maar het behoort nu eenmaal bij de dingen welke ik ben
tegen gekomen bij mijn onderzoek Mijn grootvader Herman geboren in
Amsterdam op 19 Augustus 1861 was in 1891 in militaire dienst als
vrijwilliger en diende in den Haag bij het Garde Regiment Grenadiers en Jagers. Mijn grootmoeder was als dienstbode ook werkzaam in den Haag sinds 2 Nov 1885 toen zij 18 jaar oud was en kwam uit Zutphen waar zij in 1867 was geboren. In den Haag leerden mijn grootouders elkaar kennen en trouwden in 1892 toen mijn grootvader reeds bij de Ned. Spoorwegen werkzaam was en gestationeerd in Rotterdam. Bij de bescheiden welke bij een huwelijksvoltrekking nodig waren vond ik ook een bewijs van overlijden van Jan Berend Ebbink, vader van mijn grootmoeder Christina Geertruida Ebbink.
De man was maar 43 jaar oud geworden en het benieuwde mij zeer waaraan hij overleden was. In het archief in Zutphen vond ik zijn overlijdensakte met daarop een verklaring van Siebrecht Cornelis Buijs, inspecteur van politie en Christiaan Winterink dat zij op 19 September 1879 om twaalf uur het lijk hadden gevonden van Jan Berend Ebbink oud 43 jaren, klompenmaker. Verder was er over het overlijden van Jan Berend niet veel bekend omdat door oorlogsgeweld veel van de archieven verloren waren gegaan, ook het proces verbaal was niet meer aanwezig Zo zat ik dus te denken welke mogelijkheden er nog waren om toch iets te weten te komen over dit gebeuren, mogelijk waren er bladen uit die tijd aanwezig b.v. de Zutphensche Courant. Inderdaad die stonden allemaal op microfiches en waren beschikbaar voor onderzoek, dus ben ik gaan zoeken in de kranten na 19 September 1879 en met succes. Zie het bericht uit de Zutphensche Courant d.d. 20 September 1879:
Heden morgen omstreeks elf uur heeft de klompenmaker E. uit de Hoven alhier, zich eerst een diepe wond in de keel toegebracht en daarop in het water gesprongen, waaruit weldra zijn lijk werd opgehaald. Hij laat eene vrouw en 5 kinderen na, waarvan de jongste pas 1 jaar oud is. Huiselijke omstandigheden zouden, naar men zegt, aanleiding tot zulk een wanhopige daad gegeven hebben.
Toen ik dit verhaal gelezen had werd ik toch wel een beetje stil en overdacht de toestand zoals die geweest zal moeten zijn waardoor iemand tot zo een daad kon komen. Daarom was mijn grootmoeder dus denkelijk zo snel mogelijk in betrekking gegaan bij een gegoede familie in den Haag. Van dit alles heeft naar mijn gedachte nooit iemand in onze familie iets geweten, wat wel heel begrijpelijk is.
Nooit klaar
In het begin heb ik geschreven dat Wim Lanfermeijer uit Son bij Eindhoven mij op het computerpad heeft gezet en ik daardoor ook het genealogisch programma PRO-GEN in gebruik heb wat ik een goed programma vind en heel gemakkelijk. De verbruikersgroep van dit programma heeft ter gelegenheid vanwege het 10 jarig bestaan een extra editie van PRO-GEN-eralia het blad voor en van de gebruikers uitgegeven. Hiervoor kon men een naamgenealogie inzenden als de oorsprong van de naam bekend was. Dit was bij de naam Lanfermeijer het geval en daardoor is mijn inzending geaccepteerd en mijn gehele stamboom, die 22 bladzijden beslaat in dat boek opgenomen. Het boek is mij aangeboden op de Landelijke Genealogische Zomermarkt in 2004 wat voor mij een grote eer is en een beloning voor het vele onderzoekwerk dat ik gedaan had.
Maar klaar ben ik nog niet met het uitzoeken want in de archieven van de justitie zijn ook nog enkele Lanfermeijers te vinden welke niet geheel volgens de wet geleefd hebben en daar de gevolgen van ondervonden hebben, daar ga ik nu mee beginnen.
