Lanfermeijer en genealogie

Door H.G. Lanfermeijer.

Mijn vader die wel een beetje trots was op zijn naam had daarover een mooi verhaal, leuk om te horen maar echt niet waar, dat is uit mijn onderzoek wel gebleken. Eigenlijk jammer dat hij nooit iets van mijn onderzoek gezien heeft want hij is in 1963 op 57 jarige leeftijd overleden, hij zou er wel van genoten hebben. Hij vertelde ons, meer bedoeld als een grap, dat de naam Lanfermeijer ontstaan was uit het feit dat een voorvader van ons Meier was geweest bij de Graaf Lanfer en dat wij dus mogelijk nog van adel waren. En mede door dit verhaaltje ben ik gaan zoeken hoe het nu eigenlijk allemaal was gegaan met onze naam en voorouders en alles wat daar verband mee hield.

Mijn vrouw Annie was geabonneerd op een damesblad waarvan ik de naam vergeten ben maar dat is niet zo belangrijk, dat kreeg ik toevallig in mijn handen en keek er even in. In dit blad stond een artikel betreffende het uitzoeken van een familie – stamboom en hoe leuk en interessant het was om daar mee te starten maar vooral ook daarmee door te gaan. Het artikel was ook bedoeld om te wijzen op het hoe en waarmee te beginnen om niet te verdwalen in de vele gegevens die in de archieven beschikbaar zijn en aangeraden werd om in het bezit te komen van het boekje, uitgegeven door het Centraal Bureau voor Genealogie genaamd “Op zoek naar onze voorouders” door H. L. Kruimel. Dit boekje gaf goed inzicht in alle wetenswaardigheden betreffende het stamboomonderzoek Het gaf ook aan hoe te starten b.v. door alle nog levende familie te vragen om gegevens.

In mijn geval waren in mijn tak alle Lanfermeijers overleden op twee nichten na, waarvan ik toch nog wel iets te horen en gekregen heb b.v. foto’s van mijn grootouders en militaire papieren van mijn grootvader Herman met alle verhalen daarbij. Dus ben ik zelf maar gestart met het opsporen en zoeken naar alles van de familie Lanfermeijer.
Omdat bijvoorbeeld de geboorteakte van mijn moeder geb.21 Oct.1909 in Haarlem v.w. de privacy nog niet openbaar was heb ik die dus schriftelijk aangevraagd wat meer kost als dat je het zelf opzoekt. Dat privacy houdt in dat de akten van geboorte openbaar zijn van 1811 tot 1902, de akten van huwelijk van 1811 tot 1912 en de akten van overlijden van 1811 tot 1942, hoewel het bij sommige archieven alweer tien jaar verder gaat. De huwelijks bijlagen, c.q. aangiften en afkondigingen gaan ook tot 1912 , daar zijn vele gegevens betreffende de familie in te vinden zoals alles over de ouders van beide zijden, militaire dienst en alle mogelijke bijzonderheden b.v. een voorkind of eerder huwelijk. Deze gegevens kopiëren is leuk om te doen en te hebben, dan kun je ze thuis nalezen en je hebt ook meteen de handtekeningen van je voorouders, tenzij die niet konden schrijven.lanf4_picture7

Frans Lanfermeijer

Een zekere Frans Lanfermeijer woonde zonder dat ik dat wist, niet ver van ons vandaan, een paar honderd meter om de hoek op de Zomerkade. Hier in Haarlem vieren wij het z.g. Sint Maarten feest op 11 november dan gaan de kinderen s’ avonds met lampions of alles wat daar op lijkt langs de deuren, zingen een liedje en hopen dan snoep, koekjes of fruit te krijgen. Zo ging dus ook onze Brigitte op stap met een lampion en een plastic zak om met andere kinderen mee te lopen en het een en ander op te halen. Maar omdat het meestal dan al donker is loopt menige vader of moeder mee, gezellig wel. Ook ik liep mee en kwam bij het huis waar de mij onbekende Frans woonde, de deur ging open en de liederen klonken vrolijk, daar luisterde ook de man zelf naar en keek mij aan en vroeg mij: ben jij Herman Lanfermeijer? Mijn antwoord was klaar, ja dat ben ik, de enige echte !!! Hoe is het nu was zijn volgende vraag: ik werk bij de spoorwerkplaats en daar is een collega van mij, Piet van Meurs en die is met een Lanfermeijer getrouwd die zou familie zijn van jou?

De volgende avond heb ik met behulp van de stamboom uitgelegd hoe de samenhang was en dat wij net als alle andere Lanfermeijers in Nederland een grote familie zijn, de genoemde vrouw was een echte nicht van mij, Corrie van Ome Jan, broer van mijn Vader. Een vraag had hij nog : toen ik vroeger met mijn vader over de Schoterweg liep was daar een huis met ook de naam Lanfermeijer op de deur, wie was dat dan ? Ik antwoordde: dat waren mijn Opa en Opoe, zoals wij ze noemden, Opa was Hoofdconducteur bij de Ned. Spoorwegen geweest, dat raadsel was dus ook opgelost.

Nog even een grapje, toen ik wat ik reeds verteld heb de Lanvermeier boerderij gevonden had vertelde ik dat met een knipoog naar Frans, zijn twee dochters, leuke meiden, luisterden mee. Omdat ik de eerste was die kon bewijzen dat ik familie was van de vroegere bewoners, kon ik aanspraak maken op de boerderij, alleen de papieren moesten nog geregeld worden. De dametjes waren enthousiast en ik maakte dus de afspraak, dat als zij mij zouden helpen met opknappen, zij dan ook een beetje recht hadden op het bezit en daar vakantie zouden kunnen houden en plezier maken..later heb ik mijn leugentje weer recht gepraat, er was niets van mij bij, geen steen!

Computers

Toch blijf ik nog even bij Frans en zijn vrouw Ans Vegter want er is nog een verhaal over. Op een avond kwam hij bij ons met het volgende nieuws Zij woonden in een huis van de “Woningbouw Vereniging Elan” en hadden optrekkend vocht in muren, waarover zij een klacht hadden ingediend. Het gevolg was dat er een bedrijf kwam, die zulke klachten behandelt, daar metingen ging verrichten met alles wat daarmee in verband staat, dus ook noteren van namen en adressen enz. Toen de naam Lanfermeijer ter sprake kwam, vroeg de man direct: heeft U mogelijk familie in Mijnsheerenland, want ik ben kort geleden bij hun geweest ook v.w. vochtsporen. Frans en Ans wisten niets van de genoemde familie, maar toen zij te horen kregen dat het een mooi huis was, kwamen zij direct naar mij toe om te weten te komen of ik wist wie dat waren. Snel had ik het adres gevonden en heb een brief geschreven en een afwachtende houding aan genomen, maar bericht terug kwam er niet. Na geruime tijd heb ik per telefoon contact gemaakt en kreeg te horen dat v.w. de drukte het er niet van was gekomen mijn brief te beantwoorden wat echter wel de bedoeling was geweest.

De gevonden Heer Herman. M. Lanfermeijer heeft een grote damesmode zaak,”de Faam” in Rotterdam maar kon betreffende de stamboom weinig voor mij doen, maar had er wel belangstelling voor. Van hem kreeg ik wel het adres van zijn broer Wim in Son bij Eindhoven. Wim M. Lanfermeijer was computer deskundige bij I.B.M. geweest en die zou meer weten over de stamboom en meer voor mij kunnen doen, ik moest dus maar contact opnemen met hem, wat ik dan ook gedaan heb, waar ik veel plezier van heb gehad. Omdat hij ook in onze stamboom geïnteresseerd was kwam hij, voordat hij een lezing ging geven over het gebruik van de computer bij stamboomonderzoek even bij mij op bezoek. Op een, voor mij bruikbare manier had ik de stamboom opgebouwd op velletjes maat A4 met stickertjes en lijntjes, een groot stuk werk, de huiskamervloer lag vol. Hij vond het wel goed gedaan maar dit zou ter zijner tijd niet handig zijn, hier moest dus een computer het werk wel gaan overnemen, begrijpelijk want uitwisselen van gegevens was moeilijk en ook veranderingen in mijn systeem gaf veel knip en plakwerk. Dus of ik maar even wilde wachten er zou iets voor mij geregeld worden, en zo ging het ook. Na een tijdje werd ik gebeld, of wij maar naar Son wilden komen met een lege auto. En ja hoor daar stond een computer compleet, zelfs een Genealogisch Programma was erin met de gehele familie stamboom erin, ik was er stil van, dit ging mijn verwachtingen te boven, prachtig ! De tekst en uitleg kreeg ik ter plaatse het zou me best lukken werd mij verzekerd, maar ik vond het wel een helse machine, echter na een tijdje wat was het prachtig zo’n computer. Van het systeem wat ik gebruikte ben ik afgestapt en doe nu alles met de computer, veel gemakkelijker, vooral met dat PRO-GEN programma wat ik nu op aanraden van Wim gebruik. Mijn Archief heeft inmiddels een flinke omvang gekregen omdat ik alles kopieer en verzamel wat ook maar iets met Lanfermeijer te maken heeft en dat wordt steeds meer…

Binnenschipper

Zo was ik eens bezig met de zolder waar de jongens op sliepen op te knappen en te behangen. Frank was aan het studeren en een boek aan het lezen over geologie en kwam daarin een afbeelding tegen van een sleepboot met daarop een vissende man, op de boot stond “P. Lanfermeijer Amsterdam” In het telefoonboek van Amsterdam vond ik een P. Lanfermeijer wonende op de Oude Waal No 28. Aan hem heb ik een brief geschreven waarop ik geen antwoord kreeg, dus heb ik er een telefoontje aan gewaagd waarop ik een mooi antwoord kreeg :” ik dacht dat je dood was “. dat heb ik gehoord toen ik met mijn boot, mijn hobby, op de Vinkenveense plassen lag. Daar sprak men over een Lanfermeijer uit Haarlem, werkend bij de P.T.T. die overleden was. Dat wist ik, het was Jan Frederik, een echte neef van de reeds genoemde Frans Lanfermeijer wonend vlak bij ons.

Nadat ik aan Mr. P. Lanfermeijer had verteld dat ik bij het P.E.N. werkte dus niet bij de P.T.T. en nog springlevend was, heb ik hem bezocht en al mijn papieren meegenomen om aan hem te laten zien. s’ Avonds laat ging ik daar weg, hij had mooie verhalen te vertellen, hij was binnenschipper geweest en had veel meegemaakt tijdens zijn werk op het water bij slecht en mooi weer. Van mijn verzameling heeft hij niet veel gezien, maar naderhand heb ik veel informatie van hem gekregen waar ik veel van kon gebruiken. Er lag eens een grote drijvende hijskraan hier in Haarlem in het Spaarne, ook met de naam P. Lanfermeijer erop, dat was de naam van de kapitein werkzaam bij Goedkoop een bekende Bergingmaatschappij, maar op dat moment was er niemand aanwezig. Dat bleek zijn zoon te zijn, ook varend die heb ik echter nooit gesproken, komt misschien nog.

Op de fiets…

Het is soms wel leuk om op te merken hoe men soms aan informatie komt bruikbaar voor de stamboom. Onze zoon Frank die aan de Rijks Universiteit van Groningen verbonden is, kreeg van een collega een knipsel uit het blad van de Fietsersbond “Utrecht” met daarop een foto van een man en een vrouw met een fiets en een aanhangkarretje waarin een kind zat. De bijgevoegde aantekening luidde: Frank: De meneer heette dus v.d. Meulen, de dame heette Lanfermeijer, maar via de afzender kan een genealogisch geïnteresseerd familielid mogelijk verder komen. Succes ermee! De inzender van de foto was ene Nynke Groendijk in Wageningen, die had ik snel gevonden en maakte per telefoon kennis met haar, we konden veel informatie uitwisselen b.v. originele foto’s en documenten.

De dame op de oude foto, uit ongeveer 1918, was Sophia Lanfermeijer, tante van Wim Lanfermeijer, hij die mij computerwijs heeft gemaakt. Tussen de ontvangen documenten van de Militaire dienst en Amsterdamse paardentram was ook nog een foto van grootvader Herman van Wim, dus heb ik alles gekopieerd en naar Wim op gestuurd, ik had tenslotte een computer van hem gekregen. Met de documenten van de tram kon ik ook nog iets doen, ik heb contact opgenomen met het Gemeentevervoerbedrijf in Amsterdam en ik mocht in de kluizen komen zoeken. Laten ze nu nog het ” Overzicht van loon en arbeidsduur” van Siebe van der Meulen hebben, de man van Sophia Lanfermeijer, kosteloos kreeg ik de kopieën mee, heel aardig! Deze aanwinst heb ik dus ook nog naar Nynke in Wageningen gestuurd voor haar archief.

Zo ben ik maar steeds bezig met zoeken en verzamelen het is een tik maar niet gevaarlijk en het houd je leuk bezig.

De Evangelisch Lutherse Kerk

Je bijt je dan ook wel eens vast op iets wat je nooit kon vinden, en dan probeer je van alles, zo bij voorbeeld het volgende: Misschien wat gek gezegd maar twee kinderen van Johann Herman welke dus uit Duitsland was gekomen, hun naam was Anna Maria, geb. op 25 Febr. 1820 en Matthijs geb. op 15 Mei 1826 beide in Amsterdam kon ik maar niet dood krijgen op papier. Zij kwamen ook niet voor op de naamlijsten van lidmaten die openbaar waren aangenomen in de Evangelisch Lutherse Kerk, dat gebeurde meestal omstreeks 20 jarige leeftijd. Zij zijn niet buiten de stad gaan wonen, niet geëmigreerd, niet naar de werkvoorziening gegaan in Veenhuizen, ook geen huwelijk van hun gevonden, alles geprobeerd. Totdat iemand mij vertelde dat Dhr. R. Voortman in het Waterland Archief in Purmerend alles wist over de Evangelisch Lutherse Kerk, daarom heb ik aan hem mijn vraag voorgelegd. Daar ben ik ook niet geslaagd want daar waren Anna Maria en Matthijs ook niet te vinden, toch kreeg ik een idee aangereikt dat namelijk de naam Lanfermeijer in vele verkeerde vormen geschreven kan worden dus moest ik gaan proberen uit te zoeken of er een fout was gemaakt. Na lang zoeken kwam ik beide tegen in 1841 overleden aan longtering, dus tuberculose.

Anna Maria had als achternaam Lauvermeijer en Matthijs was een Laufermeijer, dat was dus even zoeken, v.w. de mogelijke fouten. Beide zijn ze overleden in het Binnengasthuis te Amsterdam drie weken na elkaar. In het ziekenboek is te zien hoeveel mensen in die tijd aan dezelfde ziekte overleden zijn. Anna Maria was werkzaam in de huishouding als dienstbode in een huis op de Kleerenveer nummer 121. Dit adres bestaat niet meer, het is nu Singel 235, ook dit heb ik met veel moeite gevonden omdat niemand iets wist over dat adres, daarvoor heb ik oude kaarten van Amsterdam bestudeerd, maar de aanhouder wint. Met behulp van een loep heb ik het gevonden, van de helpende archivaris mocht ik niet eerder naar huis voordat ik het gevonden had.

Melle

Zo was het was mij bekend dat er in Melle in Duitsland een Machinefabriek van LANVERMEIER stond. Deze fabriek heeft niets met onze stamboom te maken maar toch zag ik kans om daar een bezoek te brengen, we werden zeer goed ontvangen, zelfs een nieuwe grote afgraafmachine, een z.g. Jacobsladder werd voor ons in werking gesteld. Deze machines worden gebruikt in de mijnbouw en als er b.v. bergen afgegraven moeten worden, een staat er bij de hoogovens in IJmuiden. Ons bezoek werd afgesloten met een diner en ik kon mijn foto “New Melle” die ik in Amerika gemaakt daar achter laten, die vonden zij heel mooi, juist omdat er het verhaal bij was over de vroegere emigranten uit Melle daarheen.

Met mijn broers zijn wij ook naar de Machine Fabriek van Lanvermeyer in Melle geweest en naar de plaats Bakum waar de eerste machines vervaardigd werden in de stal van de boerderij. Boven de ingang stond nog Lanvermeyer te lezen en werd in ere gehouden door de huidige bewoner waarbij wij een leuke ontvangst beleefden en veel te zien kregen. In een ander huis van een der vroegere directeuren kreeg ik nog een paar oude orkonden betreffende gefabriceerde machines welke gebruikt konden worden in de landbouw. In dat huis was een mooie gevelsteen geplaatst betreffende Lanfermeyer die heb ik gefotografeerd met behulp van een ladder v.w. de hoogte. Maar deze Lanvermeyers hebben niets met onze stamboom te maken, alle Jansens zijn ook geen familie van elkaar, we hebben wel in die richting gezocht maar geen verbinding gevonden

Van Mierlo?

Op 3 April 1991 kreeg ik een signaal dat ene Herman Lanfermeijer geb 13 Aug. 1955, op het circuit van Zandvoort een goede race gemaakt had in de Squadra Bianca Cup als No 2 met zijn auto, daarmede is mijn zoeken naar hem begonnen en vond uit dat hij in Amsterdam woonde, dus heb ik hem een felicitatiekaart gezonden naar zijn adres. Dat was dus alles wat ik wist van hem en dat hij art director was, totdat in het blad Weekend en Story het nieuws werd beschreven dat Herman met Marieke de dochter van politicus Hans van Mierlo was getrouwd, deze bladen zijn in mijn archief te vinden, deze kreeg ik door veel van mijn bekenden aangereikt, zelf heb op 17 Febr. 2006 een foto van hem genomen vanaf de televisie waar hij op verscheen tijdens een programma, genoemd “shownieuws”.